Hoe het allemaal begon:

Op een dag, lang lang geleden, in de zomervakantie van 2009, zat Daniëlla, op de camping. Ze wist maar niet wat te doen… De minuten tikten voorbij. Terwijl het wel uren leken.. Het ouderlijk regime was om precies te zijn 2uur en 18minuten vol te houden.

Na een lange dag, vol verveling, en gezucht. Ging Daniëlla maar extra vroeg naar bedje toe, na alle spinnen uitgeroeid te hebben. Dit duurde ongeveer, iets van, 6minuten en 12seconden. Toen ze eindelijk warm in haar bedje lag. Realiseerde ze, dat Lex die volgende dag zou komen.

Aangezien vorig jaar niet zo erg geslaagd was, waar we ons verder niet over willen uitweiden, had ze hier dus HE-LE-MAAL geen zin in.

Met een naar gevoel in haar maag ging Daniëlla toch maar slapen. Na 1uur en 23seconde te hebben liggen woelen, realiseert ze zich ineens, dat Sanida de dag na Lex zou komen .

De uren, de 3kwartieren, de halfuren, de kwartieren, de minuten, de secondes, gingen veel langzamer als normaal de volgende dag.

Morgen zou Sanida arriveren. Dat zou óf betekenen, leven in de tent, óf veel geruzie gezeik, gezanik en gemopper.

Na een lange dag te hebben zitten wachten, was het dan eindelijk zover, Sanida was gearriveerd.

Na hevig overleg werd besloten dezelfde nacht nog niet bij elkaar te slapen, omdat het ouderlijk en grootouderlijk regime dit nog niet zo'n goed idee vond. Na veel gemopper en gezanik, werd dit toch maar geaccepteerd en gingen Daniëlla en Sanida die avond in het jeugdhonk genaamd; de Puntzak zitten (Het is nog steeds een groots mysterie welke debielen eeuwen geleden deze naam hebben verzonnen en het honk hebben gebouwd. Onderzoek is al jarenlang bezig, helaas zonder enig succes.)

Maar wat ze daar aantroffen was onbeschrijfelijk!

Daniëlla kende één van die onbeschrijfelijke wezens. Sanida had ze nog nooit gezien en had er geen vertrouwen in. Na elkaar 3 minuten en 46 seconden te hebben aangekeken, was het duidelijk dat er geen weg meer terug was. Aangezien die dingen, het doorhadden dat we daar stonden.

Na precies 2 minuten en 13 seconden erover te hebben gedaan om een stoel te hebben veroverd kwamen Daniëlla en Sanida erachter dat 'hét' een jongens film aan het kijken was.

Na hevig in protest te zijn gekomen, verloren we de strijd tegen de dingen, over de film, we waren genoodzaakt te kijken.

Stiekem vermoeden we dat deze strijd voor een soort band heeft gezorgd, want verder kunnen we niet anders vinden om te verklaren waarom we in de dagen erna zo veel met 'het' omgingen. Aangezien we toen doorhadden dat het enigszins normale jongens waren noemen we ze van nu af aan gewoon: Lex & Marijn

Na ongeveer 2 uur en 17 minuten hevig te hebben vergadert, kwamen we eruit dat maandag de fantastische meisjesdag en dinsdag jongensdag was. Wat inhield: Maandag alle leuke programma's en dinsdag minder leuke programma's maar uiteindelijk toch vaak leuke programma's, omdat wij, met onze smooth-manipulerings technieken en gewoon hele goede discussietechnieken hen toch kon overhalen onze programma's te kijken.

De jongens hadden wel nog 1 lichtpuntje de maandag avond, dat was namelijk: het programma die erg goed aansluit op hun fantaseersessies gedurende de dag. 

De rest van de avonden gedurende de week werden gevuld met films.

Gelukkig hadden Lex en Marijn allerlei soorten films bij. Van Horror tot Ratatouille

Na lang overleg, wilde de jongens; 'The Mist' kijken.

Dit viel niet in de smaak bij de vrouwelijke sekse.

We kunnen de trouwe lezeraars onder ons een fractie geven uit deze discussie:

"Heeft ie een goed einde'?" 

"Ja, iedereen leeft nog lang en gelukkig" 

"Ow, dan wil ik m wel zien (:" 

"Ja, oke.. Dan wel.." 

-Na de film. - 

"WAT EEN KANKEREINDE< IEDEREEN GAAT DE PIJP UIT! "

Ons dagelijkse uitje (naast de bezoeken van Lex & Marijn aan de ontzettend interessante mijnen en grotten enzo) was de IJSBOER. Na een gehele dag intens te liggen zonnen aan het zwembad, was het natuurlijk wel verdiend om een ijsje te halen bij de lekkerste ijscoboer van het land. En JAA deze had dus het geweldigste ijs ever !!

Maarja na al dit ijs, is het dus weer helemaal paniek in de tent, waardoor we iedere dag spastisch baantjes in het zwembad moesten trekken. Dit natuurlijk gecombineerd met een dag niet snoepen, maar alleen druiven eten, Waarna we 's avonds om half drie in de tent stiekem koekjes lagen te eten omdat het toen natuurlijk de dag niet snoepen voorbij was. Het was immers 00:00 uur geweest! Na deze ontdekking en na het volop genieten van Sanida’s heerlijke Prince-koekjes, was het tijd voor sit-ups, uiteraard op een luchtbed want een 3persoonse boxspring past niet in een 2persoons tentje, alhoewel Sanida's luchtbed aardig in de buurt kwam.

Voor de slimme mensen onder ons; neem dit echt van ons aan. Wij zijn de uitermate gespecialiseerde experts in deze categorie van tijdsverdrijf.

Nu we het toch over het zwembad hebben, schiet ons gelijk iets anders in het hoofd. Daar zullen we later uitgebreid over uitweiden.

Uiteraard sliepen Daniëlla iedere nacht bij elkaar, met om de 3 nachten een verandering van slaapplek om de spanning erin te houden. Natuurlijk was dit niet helemaal slapen te noemen.

Daniëlla en Sanida, konden nooit in slaap komen en als ze sliepen was het natuurlijk wel pas gemiddeld 12 uur voordat ze eens met haren rechtovereind een boterham met Nutella kwamen eten. Op 1 uitzondering na, toen Morrison (korte biografie: Morrison is het kleine zusje van Sanida, ziet er schattig uit, erg kleinzerig.) en Jos (korte biografie: Jos is het kleine broertje van Lex, grote mond, maar zodra hij een keertje het water in werd gegooid, kwam hij huilend naar ons toe gerend.) aan het Pingpongen waren vlak voor Daniëlla haar tent. Waarna ze lekker droog superhard over de camping riepen:

‘Zou Daniëlla al wakker zijn?!!’

‘Nee, want die slaapt nog !!’

En toen waren Daniëlla en Sanida een beetje érg pissed omdat ze nu dus wel wakker waren.

Dit was waarschijnlijk ook de nacht dat ze om half 4 een dikke lachkick hadden, ze hadden hele nacht plannetjes liggen te maken om Els te pesten (citaat van het ouderlijk regiem van Daniëlla, die namelijk wakker werden van ons gelach en geschreeuw, wat ook niet zo’n hele grote shock was voor ons) Deze ‘plannetjes’ gingen als volgt:

half 4 's nachts:

-klop klop op de caravan van Els- 

-slof slof- 

'GOEIEMORGEN Els! Jij ook al zo vroeg wakker?' 

'Is er wat ofzo? Wat zie je in mijn ogen Vertel mij dat eens!' 

'Uhhhm dat u eigenlijk wat langer had moeten slapen? ' 

'Maargoed, de reden waarom wij kwamen' 

'Jaaa..' 

'Sanida is bezeten door pinguins!' 

'En nog iets,' 

'We hadden wel zin in een ijsje eigenlijk! En mag de puntzak open?' 

'En ohja! Lex is met stoel het zwembad ingedoken, ZONDER TE DOUCHEN!' 

'En aangezien je je altijd moet douchen! Wilden wij dat even melden.'

Nadat een van ons in de nachten die volgende op het uitermate geniale idee kwam, om die nacht elkaar 's nachts op te zoeken bij de puntzak, werd dit idee uitgevoerd. Marijn kwam opdagen, en Daniëlla en Sanida uiteraard ook.

Dit was anders verlopen dan men verwachtte, het kwam erop neer, dat het een nacht was van kou leiden en een beetje kletsen.

De spanning was echt ver te zoeken.

In tegenstelling tot 19 Juli 23:45:

Sanida en Daniëlla kwamen op het uitermate geniale idee om te gaan zwemmen. Zodat we om 00.00 in het zwembad lagen en dan zou Daniëlla officieel in het zwembad jarig zijn. Na Marijn en Lex om te hebben gepraat, en onze handdoeken te hebben gehaald in een record tempo was het zover. We gingen het zwembad in. Na natuurlijk de wekker hebben gezet zodat iedereen Daniëlla kon gaan feliciteren.

De volgende dag (20 Juli mooiste dag van het jaar natuurlijk) gingen Daniëlla en het ouderlijk regime naar het pannenkoekenhuis. Na 3 pannekoeken naar binnen te hebben gewerkt. Was het tijd Sanida op te gaan halen van de camping, want dan konden we naar de ijscoboer.

Na een volle buik te hebben van het ijsje, was het snel snel terug naar de camping. Als we dan het zwembad op tijd in zouden springen zou Daniëlla officieel in het zwembad jarig zijn. Het was namelijk bijna 20:14.

dat ging ongeveer zo:

 WE MOETEN RENNEN ANDERS REDDEN WE HET NIET> DAN BEN IK ECHT IN HET ZWEMBADJARIG!' 

-renren, hijghijg,strompelstrompel.- 

*PLONS! *

"GEFELICITEEEEEEEERD!!"

Op een avond hadden we het geniale idee om sterren te gaan kijken. Hierover is niet veel spannends te melden. We hadden een paar stoelen uit de puntzak gestolen en die midden op het pad gezet. Zo konden we tenminste naar de sterren kijken. Dat was zo ongeveer het domste idee ooit, aangezien heel de tijd naar boven kijken aardig irritant en pijnlijk voor de nekspieren is. Toen ging Daniëlla, asociaal als ze is, een deken voor ZICHZELF halen en liet Sanida en Marijn in de kou zitten!

In totaal hadden Sanida en Marijn maarliefst 12 vallende sterren gezien in één uur. En Daniëlla 1 vallende ster/vleermuis. Waarover ook nog een hevige discussie was ontstaan. Daniëlla vond het volkomen ongeloofwaardig dat er zoveel vallende sterren konden vallen. Terwijl Sanida en Marijn hier uitermate van overtuigd waren. De discussie werd maar opgeheven omdat de sfeer er niet veel beter van werd zo midden in de nacht. 12 vallende sterren en een vallende ster/ vleermuis verder, werd het maar eens tijd naar bed te gaan.

Na ongeveer 46 minuten lang de dag te hebben besproken, was het tijd om te gaan slapen. Met succes dit keer.

Na een lekkere nacht slaap achter onze rug te hebben was het tijd om er toch maar eens uit te gaan om wat te eten. Nadat we de Nutella hadden gestolen bij Sanida's caravan was het tijd om het brood te ontdooien, dit zorgde voor een groot drama op de camping hoor !

Aangezien Daniëlla op het idee kwam het brood midden op het ‘jou de boules veld’ te leggen, waar de zon scheen, omdat er geen andere mogelijkheid was om het te ontdooien. Om precies te zijn was iedere voorbijganger zwaar verbaasd over het "zwervende" brood wat daar zomaar lag. Natuurlijk is dat erg komisch, omdat niemand wist dat het ons brood was en we vanaf het terras toe zaten te kijken. Het record was verbroken!

Toen kwam onze lievelingsdictator Els eraan gemarcheerd aangezien ze een perfecte kans zag om haar leven weer wat betekenis te geven( zodat het niet meer léék alsof ze iets deed, maar ook echt íets deed ) en zich ermee ging bemoeien.

Omdat Sanida en Daniëlla erg geïntimideerd waren door haar krijsende stem en spuug wat eruit kwam toen ze praatte, hadden we toch maar het brood meegenomen. Dan maar op bevroren brood kauwen.

Later op de dag , was het tijd voor ouwe mensen spelletjes. Daaronder kan je verstaan: Sjoelen en Darten. Wat een feest...!

Er waren ongeveer 5generaties aanwezig:

- Jong

- Pubers

- Ouders.

- Opa en oma

- Almost lijken.

Nadat we uiterst depressief waren omdat we ook nog van al die oudjes hadden verloren, en na onze 'the mist'-ervaring, film kijken ook niet zo'n heel briljant idee meer was, gingen we na aandringen van Lex en Marijn op een dinsdag naar de ijscoboer. Sanida en Daniëlla komen al hun leven daar, en wisten dat de ijscoboer niet open zou zijn. Maar aangezien ze zo uitermate depressief waren, drong het niet tot hun door, welke dag het zou zijn. Dus gingen we maar naar het paradijs; Jawel, de ijscoboer. Na een erg gezellige heenreis arriveerde we op onze eindbestemming. Wat we daar aantroffen, was een catestrofe !! HIJ WAS DICHT ! Na nogal wat gescheld, gemompel en getier stelde Daniëlla voor om te blijven om op de trampoline te gaan. Lex en Marijn waren METEEN voor. Sanida was hier niet zo'n voorstander van.

En Daniëlla was vastberaden alleen op de trampoline te gaan als Sanida ook ging. Omdat alleen met de jongens gaan, niet zo'n geniaal idee zou zijn. Daarom gingen Sanida en Daniëlla zich lekker zogenaamd uitleven op zo'n kinderspeeltoestel, terwijl we stiekem filmopnames maakte van de 'helemaal in hun element zijnde'; Lex en Marijn op de trampoline, met een stel andere kleine kinderen. Dit beeldmateriaal is terug te vinden op Sanida d’r hyves! ( http://hetisdussanida.hyves.nl/album/45196444/Filmpjes/KRmMEIu7/video/679478746/0/kpXV/ )

Na ongeveer anderhalve week met Lex en Marijn te zijn opgeschoten zaten we 2 dagen alleen. Het afscheid van Marijn en Lex ging erg emotioneel-loos. Ze waren heel stoer aan het doen, zoals altijd. Maar nadat ze weg waren hoorde we van de mama van Lex dat ze veel liever hier bij ons waren gebleven. Hierbij werd in één keer de reputatie van stoere jongens afgebroken. Wat een softies zijn het toch!

Die komende 2 dagen waren uiteraard absoluut geen straf. Dat hield in dat we iedere dag op en neer naar het dorp gingen, naar de supermarkt, om druiven te halen en deze op ons gemakkie konden op eten bij het zwembad, zonder dat we werden lastig gevallen, door jongens die het grappig vonden dat als wij lagen te zonnen, ons continu nat te spetteren, terwijl wij duidelijk aangaven dat we niet nat wilde worden, want dan zat ons haar niet meer. Ook vonden wij het uitermate belangrijk zo bruin mogelijk te worden. Omdat het natuurlijk ongelofelijk mooi is een lekker kleurtje te hebben. Uiteraard hadden de jongens hier geen begrip voor.

Tot onze spijt moeten we mededelen aan de fans van Lex en Marijn dat zij niet meer in ons verhaal zullen voorkomen. 

Maar hier wij presenteren we jullie: Merel en Jelle !!

Even een korte biografie: Merel en Jelle zijn broer en zus.

Daniëlla kende Merel en Jelle al van het jaar ervoor. Dus die was al helemaal verheugd vooral dat Merel weer zou komen. Voor Sanida was het allemaal nog een grote verassing.
Sanida en Daniëlla zaten doelloos in de ‘Puntzak’ testjes te doen uit tijdschriften. We waren al weer heel wat zelfkennis rijker, toen Merel opeens naar binnenstormde: HOOOOI!!

Nog even wennend aan de verstoorde rust zeiden Sanida en Daniëlla. Hallo (: Alles goed? Wil je mee testjes doen?

Dus zo gingen we met z’n 3en zelfkennis opdoen!

We weten nu alle drie wat voor huis we later krijgen, of we wel of geen stresskippen zijn, hoe onze droom man eruit ziet, en nog veel meer. Nu hadden Sanida en Daniëlla er dus een mede-druif/zwem/zeik/makeup/zon/bond-genoot bij.

Samen met Merel hebben we een geheime doorgang gevonden naar de ijscoboer. Namelijk: dwars door de velden heen. Dat wil zeggen:"nooit doen als je een rokje aan hebt." Zoals Merel. Dan gaan je benen helemaal naar de knoppen. Het is ook niet het beste idee dit te doen op teenslippers, aangezien dat best irritant is als je over een slootje heen moet springen, anders was er geen doorgang van de ene naar de andere kant. Of je moest zo slim zijn om van te voren nog iets verder door te lopen. Aangezien Merel en Daniëlla best lange benen hadden en er al met moeite overheen kwamen was dit nog een grotere uitdaging voor Sanida. Uiteindelijk waren we alle drie aan de overkant, toen scheet Sanida hem nogal, want ze zag een tractor. DE BOER! Aangezien Sanida een paar jaar ervoor nogal een akkefietje had met de boer, ze was namelijk het veld in gerend en had bloemen geplukt.

Na en sprintje te hebben getrokken hebben ze de boer afgeschud, en bereikten ze levend de ijsboer.

Eenmaal terug gekomen op de camping na een overheerlijk ijsje. Was het maar eens de hoogste tijd onze soaps te kijken. Het was tenslotte een maandag. Maar dan kwam weer de grote vraag: 'wie was vandaag de pineut om de afstandsbedieningen te halen bij de dictator?'Ja, wij moesten de afstandsbedieningen halen als we tv wilde kijken, en deze terug brengen als we klaar waren. Waaarom? Géén idee!

Het was op een gegeven moment zo erg, dat als het na 11uur was, we een net moesten kiezen, daar zette de dicatator Els hem op, dan nam ze de afstandsbedieningen mee, en dan MOESTEN we dat kijken. Want we konden niet zappen. Natuurlijk was dit onacceptabel.

Denk maar niet dat wij niet in opstand kwamen, sterker nog. We hadden het zo voor elkaar. Dat we de ontvanger aan lieten staan, dan hoefde we de tv aan te zetten en hij stond aan op TMF. Natuurlijk zó hard dat heel de camping kon meegenieten. Zodra de dictator kwam en vroeg of ie zachter kon was het antwoord; 'nee, want we hebben geen afstandsbediening.' Als jullie het gezicht hadden gezien wat wij toen zagen had ieder van jullie een trauma. (Net als wij.)

De volgende dag stond het op de planning om aan wateraërobics te doen. Op verzoek van de oudjes, die ook één keer in die 2maanden een beetje beweging wilde hebben. Zo moesten wij, normale mensen, die niet op dat soort ideeën komen, ONS zwembad dus opofferen.

Maargoed, Daniëlla zag het gelijk al niet meer zitten en was nergens meer te bekennen. Merel en Sanida daarentegen vonden het wel grappig om het een keertje gedaan te hebben. 

De oudjes-aërobics hield in, met een of ander langwerpig ding, in het water liggen terwijl je op dat ding probeert te staan en hem nog vast te houden. Terwijl we bezig waren met operatie "alle botten in je lijf breken terwijl je in het water ligt" kwamen we erachter dat we het misschien toch een beetje verkeerd in hadden geschat.

Nog even over de trampoline bij de ijscoboer. Hebben we al verteld dat dat ding levensgevaarlijk is?

Nou, Jelle was op een dag aan het trampoline springen en wilde een achteruitsalto maken. Zonder succes. Hij stuiterde van de trampoline af, en viel op de stenen. 

Natuurlijk was meteen heel de vriendengroep in de paniek.

Vooral toen ze zagen dat zijn gezicht open lag, en zijn grote teen er half af was.

Merel was gelijk helemaal in paniek. Aangezien we allemaal onze telefoon op de camping hadden liggen of geen beltegoed meer hadden, begonnen Merel en Daniëlla naar de camping te sprinten (aangezien we ook net die dag geen fietsen bij hadden). Op de helft kwam er een oude meneer met een fietsje langs, maar er kon maar 1 iemand achterop. Daniëlla offerde zich op, en kon helemaal weer teruglopen, na het uitzwaaien van Merel die in een sloom tempo naar de camping opweg was.

Het schijnt dat Merel tegen haar moeder gezegd heeft dat Jelle een hersenschudding had en naar het ziekenhuis moest. Maar daar waren nogal verschillende meningen over. 

Nadat de moeder van Jelle en Merel was gearriveerd en de paniek een beetje was afgenomen, kwamen we op het geniale idee, met zijn alle in de auto te gaan, maar met zijn alle in de auto? Dat zat natuurlijk niet erg comfortabel. Maaaar, alles beter dan weer terug lopen. LOPEN? Ja, lopen lieve lezers, we zullen het even uitleggen. We waren te voet gegaan, omdat we daar eens een keertje zin in hadden en niet genoeg fietsen hadden om met zijn alle op de fiets te gaan, en het was niet echt het beste idee ooit, om mensen achterop te nemen omdat je op een gegeven moment door zand heen moest fietsen. Hoevaak Daniëlla en Sanida hier al op hun gezicht zijn gegaan met de fiets, laten we ter zijde.

Voor dit snelle ritje naar de camping terug hebben we Jelle eigenlijk nooit bedankt? Nou bij deze dan!

PHP Parsetijd: 0.032 sec, MySQL 15 queries in 0.018 secs